HUBS World Annihilated

Muli pa bang makasasambit

itong piping nagpupumilit,

ngayong ang tinatangi'y tangay na

sa isang mundong banyaga...

alikabok ay pinananawan ng mahika,

mga bitui'y naninimdim at nagdurusa,

Kung ang lahat ay sawa na

sa digmaan ng nagsasalungat na diwa,

mag-uunahan galaw ng bawat isa

sa ritmong ubod ng pakla

at ang paru-parong aking kinalinga'y

nahubdan ng rikit at hiwaga.

mga tali'y nagsikalasan tungo sa pagkauhaw,

batobalani'y nagpupumiglas...

pinalalawig distansiya nitong mga puso.

Moog ba'y nirupok ng huwad at mga multo?

Sino nga ba AKO, ikaw nga ba ay SINO?

Lohika ba'y pasimuno

sa pagguho nitong ating mundo.

Lakbay sa Loob ng Bahay na Salamin

Isang lagusan ang pilit na pinasok

sa pagnanasang makilala itong imahe

na sa bawat pagliko’y laging namamasdan.

Sa dami ng sala-salabat na landasing ating tinatahak

ay nakalahad sa aking salisalimuot na daraanan

itong  ‘di rin mabilang na pagkakataong

nasasalubong siyang tiyak.

Sa bawat makinang na pader ay masisipat

parehong mukhang aking hanap

datapwat may mga mumunting kaibhan

sapagkat ang mga ipinintang dibuho’y

iba’t iba ang hugis, laki at kulay.

Ngunit ‘di maiwawaksi ang katotohanang

iisa ang mukhang may ngiti at luha

mula sa mga salaming aking sinisipat.

Mapanuri. Sang-ayon subalit tumutuya.

Lumilingon pabalik sa bansang aking tinanging

nagbigay ng lakas at mithiing kay sidhi

Sa paglabas sa bahay ng mga salamin,

tulad ng biyahe sa buhay nating babakasin

ay mapagtatantong ang bawat isa,

na may sanlaksang hugis , laki at kulay,

ay isang repleksyon ng kabuuan ng ating paglalakbay

at ng PINOY saan man sa mundo matangay

tungo sa ang tunay na AKO at ng tunay na IKAW.

*Ang tulang ito ay kalahok sa Saranngola Blog Awards 4 

Bato-balani

Paalam na mga huling talulot

ng nakaliligalig na nakaraan.

Pilit mang iwinawaksi

ang mga nota mula sa awiting

dulot ng kadilimang nakamamanhid

ay di pa rin nagmamaliw ang pagtangis

ng tinig na sadyang sinisikil.

Anong hirap ang di maibulalas

mga panaghoy ng damdaming nahirati;

sumasabay sa mahabang prusisyon ng kamatayan.

Bawat sakit ng katawang nanghihimagal

ay di kailanman makakapantay sa pusong binawian ng pintig...

at ang walang hanggang pakikipagtunggalian

ng hiraya’y iiwanang walang saysay.

Idudulot nito’y mga kundimang nabusalan,

mga tulang pipi at mga talang pundido

na pilit isinisilid kanugnog ng tuyot na pag-ibig.

Muli’t muli’y dito magpapanumbalik,

Isang sirkulo – paulit-ulit.

Re-runs

Muli niyang nilingon ang kanyang wristwatch. Makailang ulit niya na itong tinitingnan,nagbabakasakaling umabot pa siya.

"San ka? Aalis na ko!" text ni Maira. Lalong umaatikabo ang pagtagaktak ng pawis ni Chito. Basang-basa na ang kanyang damit. Nasanay na kasi ang katawan niya sa libreng aircon mula sa pinapasukang BPO company. Madali siyang nagta-type ng ire-reply nang pumasok ang tawag ng TL niya.Potek! Inis niyang pinindot ang cancel button at tinapos ang pagtype.Iipinadala ang mensahe.

Siksikan sa loob ng dyip. Palingon-lingon siya habang iniingatan ang isang pumpon ng gerberas na dinaanan pa niya sa Dangwa. Wala sa plano. Kapos sa budget. Hindi pa nagpa-tawad ang tindera. Nakadagdag pa sa pagkabwisit ni Chito ang maalinsangang panahon. Kasalukuyang binagbagtas ng sinakyan niyang dyip ang kahabaan ng Espanya kung saan napakaraming stoplight na maaaring umantala sa biyahe.  Lumiliit ang tyansa niyang maisalba ang relasyong iningatan niya ng halos isang taon. Ngayon sana ang anniversary nila ng babaeng pinakamamahal niya.

Aligaga niyang hinagilap ang cellphone nang biglang umalingawngaw ang kanyang message alert tone. Umaasa siyang text 'yun ni Maura na nagsasabing okay lang ang lahat, na siya'y hinihintay na nito sa kanilang binuong tahanan. “Why did you leave? I didn't permit you. You should've attended our team meeting. We'll talk when you report back to work.” text ni Lisa. Halatang-halata ang masidhing pagkadismaya sa kanyang mukha matapos basahin ang mensahe mula sa kanyang TL. Inis na inis si Chito.

Tumodo ang init ng kanyang ulo. Gusto niyang sapakin ang kanyang boss sa mga sandaling 'yon, hindi dahil sa reprimand o sa laman ng text, kundi siya ang dahilan kung bakit sila nag-away ni Maura. She's not sole to blame though. Natural na kasi sa team nila Chito ang tawagang “beh” na siyang pinagselosan naman ng kanyang girlfriend matapos nitong mabasa ang chat hsitory sa FB account niya. Sinubukan niyang mag-eksplika bago pumasok ng araw na iyon but to no avail. Tigas sa pagtatampo si Maura.

Isang kanto na lang bago ang tinutuluyan nilang dorm nang maging pula ang stoplight. Hindi yata sumasang-ayon ang pagkakataon. Mabilis siyang bumaba ng dyip na parang kotseng beating the red light. Humahangos siya nang marating ang kanilang kwarto.

Katahimikan ang bumungad sa kanya. Wala na si Maura. Dala ang lahat ng gamit. Walang katiyakan kung babalik pa.

Halos magkatas ang mga bulaklak sa pagkakapisil niya. Nanatili siyang nakatulos sa kinatatayuan habang minamasdan ang tila natatanging bagay na kasama niya sa silid na 'yon – ang bukas na laptop kung saan pauli-ulit na naka-play ang masasaya nilang larawan sa kanyang screen saver.

Nanginig si Chito nang lapitan niya ito. Nakalog-in pa pala ang FB account ni Maura. Nag-uunahan sa pagpatak ang kanyang mga luha nang mabasa ang chat feed, kasabay ng pagkatuyot ng mga pangarap.

Joey: Asan ka na beh?

Maura: Papunta po ako beh. Meet you there. :)

Muling tumunog ang kanyang phone. One new message. Si TL Lisa. 

“Walang trabahong madali. It's mind over matter guys. Thinkers are doers!”

Tama. Thinkers are doers. Paulit-ulit ang mga katagang ito sa isip niya. Parang mga re-runs ng palabas sa telebisyon.

Deja Vu

Dumuduyan sa ritmo ng nakaraan

ang mga mga awiting dati'y may himig...

Bumukas man ang bibig ay 'di naman makasasambit

ng dulang sa puso'y makalalango.

Mananatiling tigang ang mga daluyang nautas

dahil hindi kailanman muling tutubo ang ugat

sa lupang naglulunoy sa maitim na tubig.

Maaaring makaakit at makasilong panandali

at muling kikislap ang mga pisnging tinuyong pilit.

Iba't ibang berso ang muling lalapatan

ng tunog, ng kiliti at landi.

Mga setro'y magpapapalit-palit...

Isa. Dalawa. Sabay. Maaaring pasalit-salit.

Sisidla'y mapupunong muli, pansamantala...

mauulit ang mga panaginip dahil hanggat may ilaw

ay muli't muling ang mahihina'y masisilaw

at ang itim na anino ng nakalipas mahuhubog na naman.

Linlangin

Ipakita mo...

ang mukhang nabahiran ng sigwa

at pandayin ang panahon, nang sa kuta'y

maititigib ang tuwa't ang giliw ay maipadama

Ipadama mo...

ang rurok na ninanais at pagkatpos

ay iyong maipipinid ang pintong

kukupkop, sa panambitang pilit iparirinig.

Iparinig mo...

ang tinig na sa akiy hahaplos at waring

walang hanggang maibabayubay

ang mga alaalang sa isip ay mapanlinlang.

Linlangin mo...

ang mga paru-paro't alitaptap sa nektar,

liwanag ng buwan at ang araw sa takipsilim...

magsasayaw, sa gitna ng maliwanag na dilim.

Note: This is already edited and would not be the same as what was published in The Golden Harvest. Enjoy!

One-sided

Namumula ang kalangitan sa pagbubukang-liwayway.

Tumilaok ang tandang ni Mang Gusting habang unti-unti nang nabubuhay ang paligid. Nananatili pa rin si Chito sa kanyang pagkakabaluktot sa kama. Mistulang namanhid na’t nanigas na parang bato.

Natutulala. Pinaglalabanan ang mga emosyong nais kumawala. Ang mga luhang kinatatakutan niyang maglandas.

Tuluyan na siyang sinikatan ng haring araw. Pinipilit niyang magbalik sa pagtulog kung saan mas nanaisin niyang maglunoy sa mga panaginip. Nais talikuran ang umaga – umagang umpisa ng buhay na wala siya. Nagpapanumbalik sa kanyang isipan ang mga bagay sa kuwartong ‘yon. Mga alaala ng nagdaang gabi.

Ang lukot-lukot na kumot sa kamang hihihigaan niya, na siyang kumanlong sa dalawang pusong nagmamahalan. Mga pinggan sa mesita. Amoy ng kanyang pabangong nadikit sa unan. Patuloy na pagtik-tak ng orasan. Subalit may higit pang nakasasakit. Ang napilas na larawan. Basag na baso. Alingawngaw ng huling pahimakas. Ang pagpinid ng pinto. Lalong higit ang pagkawala ng hirap ng paglalakbay na suot ang parehas na kanang tsinelas na naglaho sa kumunoy ng mga matatamis na alaalang pilit tinapos.

Muling pipiliting bumangon ni Chito. Minasdan ang kabuuan ng lahat.  Haharapin ang dapat. Ngunit naglalaho ang lahat nang mapagtantong ang nag-iisang kanang pares ng tsinelas ang siya niyang makakapiling simula ngayon. Bumuhos ang ulan. Nanunuot hanggang buto.

Anong hirap ang maglakbay ng parehong kanan ang tsinelas ay balewala kung maglalakad nang isa lamang ang suot. Alam niya. Gaano man kakapal ang kalayo sa kanyang puso’t paa.

Pengeng French Fries

Hindi ko alam kung saan ako mag-uumpisa. Paano nga ba mag-aayos ng mga sira? Panonoorin ko na lamang ba sila sa kanilang mumunting ekspresyon ng kalayaan o paulit-ulit ko na lamang bang mamasdan ang ganitong mga eksena?

“Kuya, pahingi ako,” pangungulit ng batang gusgusin.

Kanina pa kasi ako nagugutom kaya inaya ko si Roy na kumain sa fastfood. Tutal may extra pa naman akong  pera. Mainit kasi ang panahon at talagang bumabaha na ang pawis ko. P'wede nang pigain at isampay ang t-shirt ko para patuyuin.

Umorder kami ng large fries at monster float para sa layaw ng mga alaga sa tiyan at pamatid na rin ng uhaw. Puno na sa loob. Badtrip! ‘Yung aircon pa man din ang isa sa mga dinayo namin.  Sa labas na lang kami. Naupo. Nagkuwentuhan. Nagpalipas-oras.

Lilibot-libot ang mga batang lansangan. Nanlilimahid sa pawis, marungis, sabog ang mga buhok at humpak ang mga mukha. May kayakap na nakasusulasok na amoy. Hindi ko mapigilan ang magtakip ng ilong. Hindi ko naiwasan ang mangutya.

Parati kong pinapanood ang mga batang ‘yun. Sa tuwing kakain kami sa fastfood ay nariyan din sila. Patakbo-takbo. Paparoo’t parito. Sira na ang mga buhay niyan. Wala nang patutunguhan. Naghihintay na lamang ng sundo. Yan ang mga salitang umiikot sa aking isip.

Sa murang mga edad ay nakikibaka na ang mga musmos na ito para sa survival. Hindi totoo ‘yung sinasabi ng iba na pantay-pantay ang mga tao. Hindi ako naniniwala sa swerte o sa malas pero sa tuwing masisilayan ko ang mga batang ‘yun habang pinapasan ang hirap ng buhay, na kung tutuusin ay dapat na ini-enjoy nila, hindi ko mapigilan ang mapa-isip. Ang malas naman nila! Kung hindi, gugustuhin ba naman nilang maging ganoon?

Nakukulitan na ako. Ayoko rin namang marungisan ang uniporme ko. Kalabit kasi ng kalabit ‘tong batang ito. Hindi na umalis e wala naman siyang mahihita. Si Roy patay malisya, parang walang nakikita. Ako kasi ang pinagdidiskitahan ng bata. Suko na ako.

“Eto boy,” sabay abot ng limang pirasong French fries.

Lumipat ‘yong bata sa ibang mesa. Wala man lang sinabi. Hindi ko maikakailang nainis ako. Salamat lang naman ang hinihintay ko e. Pero sa kabilang ng pagkabuwist ko, may kung anong kumurot sa akin mula sa kawalan. Limang piraso lang ang binigay ko. Ang yabang ko naman ‘ata para mag-demand ng “thank you” sa isang batang hindi alam kung saan kukunin ang susunod na isusubo sa kanyang nanunuyong bunganga. Isa pa, wala rin namang mga magulang ang mga batang ‘yon na gagabay sa kanila. Uunahin pa ba nilang isipin ang ibang bagay kaysa ang ilalaman sa kanilang kumukulong mga sikmura.

“Mga salot magsilayas kayo dito,” umalingawngaw ang boses ng isang babae. Mataba. Mukhang mula sa marangyang pamilya, patunay ang nagkikinangang batong nakapalawit sa kanyang mga braso at leeg. Tindig aristokrato. Nakapameywang pa’t napakataas ng kilay. Isama mo na ang makintab niyang damit at mukha. P’wedeng pagprituhan ng fries.

“Guard! Nasaan ba ang mga gwardiya dito. Ganito ba ang serbisyo n’yo. Mga letseng bata. Hala, tsupi,” patuloy ang ale sa pagbulyaw. Nakakuha ng atensyon ang Aleng umeksena.

“Gwardya, sibat na tayo!,” sigaw ng isang bata. Nagsitakbuhan ang mga paslit kasunod ng pito ng gwardiyang iwinawagayway ang batuta. Mabilis ang mga tagpo. Maingay. Nawalang parang bula ang mga yagit. Malayang-malaya. Tila mga mayang unang beses ikinampay ang mga pakpak. Kasunod nito ang malakas at nakabibinging busina. Mahabang patlang. Sira na nga ba talaga? May magagawa pa ba ako? Kelan kaya makukumpuni ang mga sira?

“Tara na uy, mahuhuli tayo sa klase,” yaya ni Roy. Natigil ako sa aking pagbubulay-bulay. Hindi ko pala kayang ubusin ang large fries. Sayang, ibinigay ko na lang sana sa bata. Baka ‘yun na ang huling kain niya ng fries, sana man lang nabusog siya.

“Kuya, pengeng French fries!” Paulit-ulit. Hindi na makukumpuni.

[NOTE: This is a literary work published when I was a writer of THE GOLDEN HARVEST, the Official Student Publication of the Tarlac College of Agriculture. I happen to find it while I was checking my email. I edited some typos and it may not be exactly the same as what was published in the paper.]

Agos

Tik…tak… tik… tak…

Nalalapit nang pumatak sa ika-anim ang kamay ng orasan. Sumisipol ang malamig na hangin habang nakikipagsayawan ang mga patay na dahon sa nakabibinging katahimikan.

Ang ngiting nakapaskil sa aking mukha'y isang maskara’t isa ring kalasag. Ang namumulang pisngi ng langit ang nagpapabalik sa mga alaala. Mga alaalang sapat upang gibain ang mga moog sa katahimikan.

Tik… tak… tik… tak…

Madilim ang hapong ‘yon. Hinihintay ko ang pagdating ng sasakyang maghahatid sa akin pauwi ng bahay. Uulan pa ‘ata.

Mukhang labis akong ginabi sa paggawa ng thesis ko. Ilang gabi na rin akong nagpupuyat. Babagsak na ang mga mata ko. Nag-aalinlangan ako, baka kasi wala na akong masakyan.

Nagdesisyon akong maglakad-lakad muna. Inabot ko ang isang kantong madilim nang hindi ko man lang namamalayan. Doon ko namalas ang tagpong pinagsisihan ko hanggang sa ngayon.

Ang mga luhang pumapatak galing sa ‘yong mga mata ang siyang lumulunod sa akin. Mga ilog na naglalandas dulot ng mga hayok habang pilit nilang iginigiit ang bagay na pipilas sa buo mong pagkatao.

Impit ang iyong pagsigaw. Marahil sa takot. Sa poot. Sa 'di maindang kirot. Subalit wala akong nagawa. Nanatili akong nakatulos sa aking kinatatayuan. Habang pilit naglalaban ang mga bagyo sa iyong kalooban.

********

Isang taon na rin mula nang sagutin kita. Mapilit ka kasi at talaga namang wagas na pagmamahal ang ipinadama mo sa akin.

Ngayo’y ipagkakaloob ko ang bagay na dapat sa iyo. Ngunit bakit muling naglalandas ang mga ilog na siyang nagpapalabo sa aking paningin. Bakit hindi ko na mamasdan ang maamong mukhang nangakong hindi ako iiwan?

Tanging mga halakhak ang pumupuno sa aking pandinig. Nagpapatuloy ang pag-agos ng mga ilog. Sa una'y ilog na parang tubig. Hindi lang dumadaloy, walang humpay na bumubulusok. Walang takot at animo’y hahawiin anomang madaanann. Naging pula nang maglaon.

Hanggang sa maglaho ang mga ungol. Hinigop ng karimlan.

********

Tik… tak.. tik.. tak…

Oo. Isang taon na nga nang suyuin kita. Isang taon nang masaksihan ko ang pagguho ng iyong moog. Isang taon nang ipinangako kong ako ang bubuo sa iyong muli. 

Naging matiyaga ako. Hinintay ang mga sandaling pinagsasaluhan natin nagyon. Na ang pag-ibig nati’y muling magpapanumbalik ng mga ngiti sa iyong mga labi. Mabibigo ba ako?

Sa isang banda, nagtagumpay ka na rin naman. Nakamit mo na ang paghihiganti sa pamamagitan ko. Maglalaho na rin ang mga mapanudyong halakhak. 

Nais ko sanang maampat ang pagdaloy ng mga ilog sa iyong mga mata, mahal ko. Hayaan mo nang ang pulang ilog ang sa akin ay maglandas.

********

Tik… tak.. tik.. tak…

Nalalapit nang pumatak sa ika-anim ang kamay ng orasan. Sumisipol ang malamig na hangin habang nakikipagsayawan ang mga patay na dahon sa nakabibinging katahimikan.

Ang ngiting nakapaskil sa aking mukha’y isang maskara’t kalasag. Ang namumulang pisngi ng langit ang nagpapabalik sa mga alaala. Mga alaalang sapat upang gibain ang mga moog sa katahimikang ‘yon.

Ang panggagahasa sa akin ng mga hayok. Mga kaibigan mong halimaw. Wala na akong marinig.

Subalit bakit umaagos pa rin ang mga ilog. Ang ngiti sa aking mga labi’y mapagbalatkayo. Ngiting may kirot. Ngiting malamig.

Hawak ko ngayon ang pusong naging kaisa ng sa akin. Pumipintig. Kulay pula ang langit. Patuloy ang pulang ilog sa pag-agos. Mula sa iyo. Mainit.

Para sa iyo, mahal ko. Pipilitin kong pigilin ang pag-agos ng mga ilog sa mga matang ito. Salamat sa pagpapalaya mula sa tanikala ng nakaraan.

********

Tik… tak.. tik.. tak…

Pumatak na sa ika-anim ang orasan.

Hindi lang isa. Dalawang pulang ilog ang ngayo’y aagos.

Ang dalawang pulang ilog ay magiging isa. At sa aking pagpikit, huhugasan ng mga ito ang maitim na langit.

PARALLAX

Assumptions can grow so vile,

Deceit is an untiring pursuant

plotting this black parade...

How can a two-faced clown laugh

at this shape-shifting - a parallax?

No dumb can be complacent

to an unending cloud of false comfort

Why are evils summoned 

to labor for this abomination?

When will the thick mist diffuse 

to save our bond and vows?

Never will the light of hope 

be doused by the demon's commands

for then we’ll trace the dots 

from where the line be drawn.

Putrified

Let fallen soldiers from hell

cross the bridge and help desiccate

the remaining flesh we hold on to.

Dawn, for unnumbered ages

would deprive us the will to heal

and these rotten bones of the living

continues to bear this curse.

For tenfold decades our souls will irk

as it exponentially grows, never ending...

until all we have is nothing

and the memento of the past

commits suicide!

March 21, 2012 (training Rm 10)

Pallet Town

Life is a concoction of ever growing networks. We live in a very connected world where complication is a force impossible to resist. It is, to be put, that life's bell tolls for you the way it toll for others.

No man is an island - just another cliche!

Acquaintance is inevitable. From the unfathomable enigmas of this world, there would be a time when two persons would meet but this would only be a mere event compared to the complexity of a larger picture. Every meeting is a puny addition to the lattice of links comparable to that of the neural fibers intertwined to create a functional unit - the society.

Society is a macroscopic yet metaphoric representation. It evolves to meet man's goal of happiness and satisfaction. The  moment a baby draws in his first breath is the very instant that logically satisfies its hunger of life. Having been pushed to co-exist with every living soul, without the ample strength and tricks up your sleeves, could be compared to a suicide. Competition is at large.

Self-preservation is number one in everyone's priority list. This would mean sustaining life (biologically) and eventually live (finding the meaning of existence).

Keeping a sane mind is the best challenge. Every day one would be exposed to inner demons and even demolition teams from the external environment. It would, apparently, busy every individual to process things. To emerge as a sound human being would require skill and luck.

It is incomprehensible that we exhaust ourselves in our daily errands and relationships with the world and yet barely sleep peacefully at night. We get what we want and eventually want more. It is as if satisfaction is always an inch away but we never get to it.

I used to see the world as a rainbow. One would smile after reading that line. In a different perspective, a rainbow is a war of colors. They fight where one is compared to another. One boasts of standing out while the other claims the same.

Colors in the world were created in a way that each fall in a certain wavelength and serve different purposes. Primary art classes would prove that when all colors are mixed together we could create a hue of darkness resembling chaos.

Society works just the same. Every one of us has his own niche. We all have a purpose to serve. It is but up to us to unravel this role and find ways to be the best at it.